Richtlijn

Preventie en behandeling van peri-implantaire ontstekingen

voor de chirurgische behandeling van peri-implantitis

Inleiding - algemene aanbevelingen in de chirurgische stap van peri-implantitis behandeling

-

Het doel van chirurgische behandeling van peri-implantitis is om toegang te verschaffen tot het implantaat om de oppervlakte te decontamineren, om zo de ontstekingslaesie te laten verdwijnen. De plaatsen die het meest in aanmerking komen voor chirurgische behandeling zijn de plaatsen met aanhoudende tekenen van pathologie na niet-chirurgische behandeling, d.w.z. diepe pockets in combinatie met BOP/pusafvloed.

Een standaard chirurgische procedure omvat, naast flapelevatie en verwijdering van ontstoken weefsel, reiniging/decontaminatie van het implantaatoppervlak met bijvoorbeeld kleine stukjes in zoutoplossing gedrenkt gaas en verwijdering van gemineraliseerde afzettingen met curettes.

Aanvullende procedures in de chirurgische behandeling van peri-implantitis kunnen zijn: (i) de behandeling van peri-implantaire bot defecten met behulp van reconstructieve benaderingen, (ii) aanvullende methoden voor decontaminatie van het implantaatoppervlak en (iii) het bijkomende gebruik van lokale/systemische antibiotica.

Wat is het belang van adequate zelf uitgevoerde mondhygiëne in de context van chirurgische behandeling van peri-implantitis?

+
Aanvullende vraag behandeld door de werkgroep

R7.1 – Aanbeveling op basis van consensus onder deskundigen

Het wordt aanbevolen om geen chirurgische behandeling van peri-implantitis uit te voeren bij patiënten die onvoldoende zelf hun mondhygiëne op peil houden.
Ondersteunende literatuur Advies van deskundigen
Kwaliteit van bewijs: Niet van toepassing
Graad van aanbeveling: Graad A – ↓↓
Sterkte van consensus: Sterke consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

De schadelijke effecten van chirurgische behandeling van parodontitis bij patiënten met onvoldoende zelf uitgevoerde mondhygiëne zijn in onderzoek aangetoond (Sanz et al., 2020). Aangezien bacteriële biofilms worden beschouwd als de primaire etiologische factor voor zowel parodontitis als peri-implantitis, moet het belang van voldoende zelf uitgevoerde mondhygiëne ook worden benadrukt in de context van chirurgische behandeling van peri-implantitis. Vergelijkbaar met de situatie bij parodontitis, is uit onderzoek naar chirurgische behandeling van peri-implantitis ook gebleken dat er ongunstige uitkomsten zijn bij patiënten die geen adequaat niveau van zelf uitgevoerde mondhygiëne bereiken en handhaven (De Waal et al., 2015; Koldsland et al., 2018).

Welke professionele expertise is vereist voor chirurgische behandeling van peri-implantitis?

+
Aanvullende vraag behandeld door de werkgroep

R7.2 – Aanbeveling op basis van consensus onder deskundigen

Het wordt aanbevolen dat mondzorgteams die implantaattherapie aanbieden ook de professionele expertise hebben om peri-implantitis te behandelen. Aangezien de chirurgische behandeling van peri-implantitis complex is, wordt aanbevolen dat deze wordt uitgevoerd door tandartsen met een specifieke opleiding of door specialisten.
Ondersteunende literatuur Advies van deskundigen
Kwaliteit van bewijs: Niet van toepassing
Graad van aanbeveling: Graad A – ↑↑
Sterkte van consensus: Sterke consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Erkenning van peri-implantitis als ziekte-entiteit is relatief recent en het arsenaal aan chirurgische benaderingen is voortdurend in ontwikkeling. Het mondzorgteam moet voortdurend op de hoogte zijn van de meest effectieve behandelmethoden.

Wat zijn de eindpunten van een succesvolle chirurgische behandeling van peri-implantitis?

+
Aanvullende vraag behandeld door de werkgroep

R7.3 – Aanbeveling op basis van consensus onder deskundigen

1.     Het wordt aanbevolen dat mondzorgverleners op implantaatniveau ≤ 1 punt BOP, afwezigheid van pusafvloed, PD ≤ 5 mm en afwezigheid van progressief botverlies in vergelijking met botniveaus vóór de behandeling gebruiken om genezing te definiëren.

2.     Het wordt aanbevolen klinische parameters 6 maanden na de behandeling vast te leggen en na 12 maanden röntgenfoto’s te maken.

3.     Overweeg de complicatievrije overleving van het implantaat en de door het implantaat ondersteunde prothetische voorziening en de tevredenheid van de patiënt (bijv. esthetische waardering) op te nemen in de langetermijnevaluatie van de behandelresultaten.

Ondersteunende literatuur Advies van deskundigen
Kwaliteit van bewijs: Niet van toepassing
Graad van aanbeveling: Graad A – ↑↑ (1,2); Grade B – ↑ (3)
Sterkte van consensus:

1.     Sterke consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

2.     Sterke consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

3.     Sterke consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Onderzoek (bijv. (Carcuac et al., 2020; Carcuac et al., 2017; Karlsson et al., 2019)) toont aan dat progressie van peri-implantitis optreedt in aanwezigheid van klinische tekenen van ontsteking, en zich manifesteert door vermindering van het peri-implantaire botniveau. Ondiepe peri-implantaire pocketdiepte en afwezigheid van BOP/pusafvloed zijn daarentegen geassocieerd met stabiele peri-implantaire ondersteuning in longitudinale studies.

Welke overwegingen moeten worden gemaakt m.b.t. de implantaatgedragen prothetische voorziening bij het uitvoeren van een chirurgische behandeling van peri-implantitis?

+
Aanvullende vraag behandeld door de werkgroep

R7.4 – Aanbeveling op basis van consensus onder deskundigen

1.     Het wordt aanbevolen om implantaatgedragen prothetische voorzieningen die geen toegang bieden voor zelf uitgevoerde mondhygiëne aan te passen voorafgaand aan chirurgische behandeling van peri-implantitis.

2.     Overweeg implantaatgedragen prothetische voorzieningen, indien mogelijk, te verwijderen in combinatie met chirurgische behandeling van peri-implantitis om toegang en genezing van de peri-implantaire weefsels te vergemakkelijken.

Ondersteunende literatuur Niet van toepassing
Kwaliteit van bewijs: Niet van toepassing
Graad van aanbeveling: Graad A – ↑↑ (1); Graad B – ↑ (2)
Sterkte van consensus:

1.     Unanieme consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

2.     Unanieme consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Adequate niveaus van zelf uitgevoerde mondhygiëne zijn een eerste vereiste voor succesvolle resultaten van chirurgische behandeling van peri-implantitis. Studies hebben aangetoond dat onvoldoende toegang voor mondhygiëne rond implantaten geassocieerd is met een hoger risico op peri-implantitis (Serino & Strom, 2009; Tormena et al., 2020). Daarom is het aanpassen van de implantaatgedragen prothetische voorziening met als doel de toegang voor mondhygiëne te vergemakkelijken e

Wanneer is chirurgische behandeling van peri-implantitis geïndiceerd?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.5 – Aanbeveling op basis van consensus onder deskundigen

Bij peri-implantitispatiënten bij wie de eindpunten van niet-chirurgische behandeling (PD ≤5 mm en ≤1 punt BOP) niet zijn bereikt, wordt chirurgische behandeling aanbevolen.
Ondersteunende literatuur (Donos et al., 2023; Karlsson et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Matig
Graad van aanbeveling: Graad A – ↑↑
Sterkte van consensus: Consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Chirurgische behandeling van peri-implantitis kan bestaan uit verschillende benaderingen, waaronder een flap met eenvoudige toegang, pocketreductie of reconstructieve procedures. Alle modaliteiten omvatten access flap, verwijdering van ontstoken weefsel en reiniging/decontaminatie van het implantaatoppervlak.

Beschikbaar bewijs

Aantal en ontwerp van geïncludeerde onderzoeken

Gegevens van 13 prospectief verzamelde onderzoeken (649 patiënten) met een follow-up variërend van 1 tot 5 jaar, hadden betrekking op access flap- en resectieve chirurgie. In zeven RCT’s werd de effectiviteit van reconstructieve chirurgie (194 patiënten) in vergelijking met  access flap chirurgie beoordeeld. De respectieve datasets werden onderzocht in twee systematische reviews (Donos et al., 2023; Karlsson et al., 2023). In alle onderzoeken werd gerapporteerd over reductie van PD en BOP. Klinisch relevante eindpunten (bijv. PD <6 mm), PROMs, gezondheidseconomische parameters en bijwerkingen/complicaties werden niet consistent gerapporteerd.

Risk of bias

De 13 onderzoeken naar access flap- en resectieve chirurgie hadden over het algemeen een laag risico op bias, terwijl meerdere onderzoeken naar reconstructieve maatregelen een hoog risico op bias hadden.

Effectgroottes en klinische relevantie

Voor access flap- en resectieve chirurgie was de geschatte afname van PD 2,2 mm (95% BI [1,8; 2,7]). Reconstructieve chirurgie resulteerde in een vergelijkbare PD-reductie (aanvullend effect ten opzichte van access flap alleen: -0,39 (95% BI [-1,16; 0,24]) na 12 maanden. Voor access flap- en resectieve chirurgie werd de reductie van het gestandaardiseerde gemiddelde %BOP geschat op 27,0 (95% BI [19,8; 34,2]) en werd een algehele botwinst van 0,2 mm (95% BI [0,0; 0,5]) geconstateerd. Reconstructieve chirurgie resulteerde in een extra botwinst van 0,75 mm (95% BI [-1,39; -0,11]) ten opzichte van alleen de access flap na 12 maanden (het betrouwbaarheidsinterval wordt weergegeven met negatieve waarden, aangezien in de oorspronkelijke analyses positieve waarden duidden op meer winst voor de access flap en negatieve waarden voor de reconstructieve procedures). Over een observatieperiode van 5 jaar werd recidief/progressie van de ziekte waargenomen bij 32% tot 44% van de behandelde implantaten. Het corresponderende verlies van implantaten was laag op korte termijn, maar varieerde na 5 jaar van 14% tot 21%.

Consistentie

De resultaten van de verschillende onderzoeken waren consistent voor veranderingen in PD en marginaal botniveau. De vermindering van BOP was heterogeen tussen de onderzoeken. De gegevens werden gegenereerd in verschillende klinische settings, waaronder universitaire centra en privéklinieken.

Balans van voor- en nadelen

Over het algemeen werden aanzienlijke verbeteringen in klinische en röntgenologische parameters waargenomen. Recidief optreden van de ziekte en verlies van het implantaat was echter niet ongewoon na 5 jaar. Gegevens over PROMs en bijwerkingen/complicaties werden zelden gerapporteerd.

Algehele zekerheid van het bewijs

De bewijskracht is beoordeeld als matig vanwege het gebrek aan directe vergelijkingen tussen chirurgische en niet-chirurgische behandeling van peri-implantitis.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
PROMs werden zelden gerapporteerd. Een hoge mate van patiënttevredenheid 1 jaar na chirurgische behandeling wordt gesuggereerd op basis van beperkte gegevens. Gerapporteerde bijwerkingen waren meestal gerelateerd aan het gebruik van systemische antibiotica.

Haalbaarheid
De procedures zijn veeleisend voor de zorgverlener.

Ethische overwegingen
Sommige decontaminatieprocedures en biomaterialen die in de geïncludeerde onderzoeken zijn geëvalueerd, zijn niet getest op veiligheid.

Economische overwegingen
Gezondheidseconomische parameters werden niet onderzocht in de geïdentificeerde onderzoeken. Over het algemeen is chirurgische behandeling van peri-implantitis een kostbare procedure. Sommige decontaminatieprocedures en biomaterialen kunnen extra kosten met zich meebrengen zonder vaststaand voordeel.

Juridische overwegingen
Sommige decontaminatieprocedures en biomaterialen die in de geïncludeerde onderzoeken zijn onderzocht, zijn niet getest op veiligheid en worden beschouwd als off-label.

Wat is de effectiviteit van chirurgische behandeling van peri-implantitis met behulp van access flap- of resectieve procedures (resectie van hard/zacht peri-implantair weefsel met als doel pockets te verkleinen of te verwijderen)?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.6 – Evidence-based aanbeveling

Bij peri-implantitispatiënten bij wie de eindpunten van niet-chirurgische therapie (PD ≤5 mm & ≤1 punt BOP) niet zijn bereikt, wordt access flap- of resectieve chirurgie aanbevolen, waarbij beide modaliteiten effectief zijn.
Ondersteunende literatuur (Karlsson et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Matig
Graad van aanbeveling: Graad A – ↑↑
Sterkte van consensus: Consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Chirurgische behandeling van peri-implantitis omvat access flap, verwijdering van ontstoken weefsel en reiniging/decontaminatie van het implantaatoppervlak. Bij access flap procedures worden zachte weefsels verplaatst, terwijl resectieve benaderingen gericht zijn op apicale verplaatsing van van de flap door middel van hercontouring van zachte weefsels en/of harde weefsels.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

Dertien onderzoeken (n=649 patiënten), met een follow-up van 1 tot 5 jaar (slechts twee onderzoeken met een follow-up van 5 jaar), werden geïncludeerd (Karlsson et al., 2023). Eén onderzoek was een RCT waarin chirurgische behandeling werd vergeleken met niet-chirurgische behandeling. Alle gegevens waren prospectief en in totaal tien studies waren afkomstig van controle-armen binnen RCT’s, terwijl de overige twee patiëntenseries waren. In alle onderzoeken werd gerapporteerd over vermindering van PD en BOP. Klinisch relevante eindpunten (bijv. PD <6 mm), PROMs, gezondheidseconomische parameters en bijwerkingen/complicaties werden niet consistent gerapporteerd.

Risk of bias

De 13 onderzoeken hadden over het algemeen een laag risico op bias. In de twee onderzoeken met langere follow-ups [≥5 jaar; (Carcuac et al., 2020; Heitz-Mayfield et al., 2018)] bedroeg het verlies aan follow-up meer dan 20% en werd de algehele beoordeling verlaagd naar “redelijk”.

Effectgroottes en klinische relevantie

Op basis van 18 onderzoeken (n=661 implantaten) was de geschatte afname van PD 2,2 mm (95% BI [1,8; 2,7]). Op basis van 8 onderzoeken (n=477) werd de vermindering van het gestandaardiseerde gemiddelde BoP% geschat op 27,0 (95% BI [19,8; 34,2]). Op basis van 12 onderzoeken (n=637) werd een gestandaardiseerde gemiddelde bottoename van 0,2 mm (95% BI [0,0; 0,5]) geschat. Over observatieperioden van 5 jaar werd recidief/progressie van de ziekte waargenomen bij 32% tot 44% van de behandelde implantaten. Het corresponderende implantaatverlies was laag op korte termijn, maar varieerde na 5 jaar van 14% tot 21%.

Consistentie

De resultaten van de verschillende onderzoeken waren consistent wat betreft veranderingen in PD en MBL. Vermindering van BOP was heterogeen tussen de onderzoeken. De gegevens werden gegenereerd in verschillende klinische settings, waaronder universitaire centra en privéklinieken.

Balans van voor- en nadelen

Over het algemeen werden aanzienlijke verbeteringen in klinische en röntgenologische parameters waargenomen. Recidief optreden van de ziekte en verlies van het implantaat was echter niet ongewoon na 5 jaar. Gegevens over PROMs (twee onderzoeken) en bijwerkingen/complicaties (drie onderzoeken) werden zelden gerapporteerd.

Algehele zekerheid van het bewijs

De bewijskracht is beoordeeld als matig op basis van het gebrek aan directe vergelijkingen tussen chirurgische en niet-chirurgische behandeling van peri-implantitis.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
PROMs werden slechts in twee onderzoeken gerapporteerd. Hieruit wordt een hoge mate van patiënttevredenheid 1 jaar na chirurgische behandeling gesuggereerd. Bijwerkingen die in drie onderzoeken werden gerapporteerd, waren meestal gerelateerd aan het gebruik van systemische antibiotica.

Haalbaarheid
De procedures zijn veeleisend voor zorgverleners.

Ethische overwegingen
Sommige decontaminatieprocedures die in de geïncludeerde onderzoeken zijn geëvalueerd, zijn niet onderzocht op veiligheid.

Economische overwegingen
Gezondheidseconomische parameters werden niet onderzocht in de geïdentificeerde studies. Over het algemeen is chirurgische behandeling van peri-implantitis een kostbare procedure. Sommige decontaminatieprocedures kunnen extra kosten met zich meebrengen zonder vaststaand voordeel.

Juridische overwegingen
Sommige decontaminatieprocedures die in de geïncludeerde onderzoeken zijn geëvalueerd, zijn niet onderzocht op veiligheid en worden beschouwd als off-label.

Leveren reconstructieve procedures die worden gebruikt bij de behandeling van bot defecten (bijv. botsubstitutiematerialen) als onderdeel van de chirurgische behandeling van peri-implantitis superieure resultaten op in vergelijking met alleen een flap?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.7 – Evidence-based aanbeveling

Bij de chirurgische behandeling van bot defecten bij patiënten met peri-implantitis kan een access flap- met of zonder reconstructieve procedures worden overwogen; er is geen bewijs gevonden dat een specifieke chirurgische techniek superieur is.
Ondersteunende literatuur (Donos et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Laag
Graad van aanbeveling: Graad O ↔ (verder onderzoek nodig)
Sterkte van consensus: Consensus (19,0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Reconstructieve procedures zijn gericht op het regenereren van het botdefect, het bereiken van re-osseointegratie en het beperken van peri-implantaire recessie van zacht weefsel (Jepsen et al., 2019). Reconstructieve behandeling van peri-implantaire botdefecten omvat het gebruik van bottransplantaten, botvervangende biomaterialen, barrièremembranen, bioactieve stoffen (groeifactoren, autologe bloedplaatjesconcentraten en amelogenine) of combinaties daarvan.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

In zeven RCT’s is de effectiviteit van reconstructieve chirurgie (in totaal 200 implantaten bij 194 patiënten) in vergelijking met access flap-chirurgie (in totaal 188 implantaten bij 184 patiënten) onderzocht (Donos et al., 2023). Er werden verschillende soorten reconstructieve operaties gedocumenteerd, waaronder het gebruik van titaniumkorrels, amelogenine, xenograft (DBBM of DBBM-transplantaat met 10% collageen) alleen of gecombineerd met een native bilayer collageen membraan, of een bèta-tricalciumfosfaat membraan geformuleerd met verlengde afgifte van lokale doxycycline.

Risico op bias

Op basis van de Cochrane RoB-II-tool was er bezorgdheid voor vier studies op één domein (voornamelijk vanwege bias in de meting van de uitkomst), terwijl drie studies werden beschouwd als studies met een hoog risico op bias, voornamelijk vanwege de combinatie van ontbrekende uitkomsten en bias in de selectie van de gerapporteerde resultaten.

Effectgroottes en klinische relevantie

In de meta-analyse (4 onderzoeken; 262 patiënten en 272 implantaten) werd een geschat gemiddeld verschil in PD-veranderingen tussen access flap-chirurgie en reconstructieve chirurgie gevonden van -0,39 (95% BI [-1,16; 0,24]; p=0,325, I2=66,4%) na 12 maanden. Er werden geen aanwijzingen gevonden voor effecten van kleine studies. Van de vijf onderzoeken die rapporteerden over BOP-veranderingen na 12 maanden, kwam uit één onderzoek een statistisch significante verbetering voor reconstructieve therapie in vergelijking met access flap chirurgie. Er werden geen verschillen gevonden met betrekking tot de verandering in pusafvloed. Na 12 maanden was de overleving van het implantaat vergelijkbaar tussen de twee behandelingsprocedures, variërend van 85,7% tot 100% voor access flap chirurgie en van 95% tot 100% voor reconstructieve behandeling. De meta-analyse voor veranderingen in röntgenologisch bepaalde gemiddelde botniveaus (4 onderzoeken; 262 patiënten en 272 implantaten) liet een statistisch significant voordeel zien van reconstructieve in vergelijking met access flap chirurgie van -0,75 mm (95% BI [-1,39; -0,11]; p=0,022; I2=83,4%). Het betrouwbaarheidsinterval wordt weergegeven met negatieve waarden, omdat in de oorspronkelijke analyses positieve waarden duidden op meer winst voor access flap chirurgie en negatieve waarden voor reconstructieve ingrepen. Ongeacht de chirurgische benadering en het gebruikte biomateriaal, is de genezing van peri-implantitis onvoorspelbaar en werd er niet consequent een significant verschil aangetoond tussen de twee behandelingsopties.

Consistentie

Over het geheel genomen was er inconsistentie in de richting van het effect voor de geïncludeerde onderzoeken, aangezien slechts één een significante verbetering in PD-verandering liet zien en één in BOP-verandering, wanneer reconstructieve procedures werden toegepast.

Balans van voor- en nadelen

Een vergelijkbaar aantal bijwerkingen en complicaties werd geassocieerd met reconstructieve en access flap operaties. Op de lange termijn wordt bij een aantal implantaten een terugkeer van de ziekte verwacht, wat extra chirurgische ingrepen kan vereisen of kan leiden tot verlies van het implantaat.

Algehele zekerheid van het bewijs

De bewijskracht is laag op basis van de kwaliteit van de onderzoeken (RoB) en inconsistentie van de uitkomsten.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Slechts twee onderzoeken namen PROMs in overweging, zonder significante verschillen wat betreft pijnscores, gebruikte medicatie en tevredenheid.

Haalbaarheid
De procedures zijn veeleisend voor zorgverleners.

Ethische overwegingen
Sommige decontaminatieprocedures die in de onderzoeken werden toegepast, zijn niet onderzocht op veiligheid.

Economische overwegingen
Er is geen onderzoek gedaan naar de gezondheidseconomische uitkomsten van dit onderwerp (Donos et al., 2023). Reconstructieve chirurgie betekent een extra financiële belasting voor de patiënt, die met de patiënt moet worden besproken.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

Wat zijn de specifieke voorwaarden (bijv. afmetingen van angulaire botdefecten) voor een reconstructieve benadering?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.8 – Evidence-based aanbeveling

Overweeg om reconstructieve procedures met name toe te passen op angulaire botdefecten met een diepte van ≥ 3 mm.
Ondersteunende literatuur (Donos et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Laag
Graad van aanbeveling: Graad B – ­
Sterkte van consensus: Consensus (13,3% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Zie het vorige hoofdstuk.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde studies

Geen van de geïdentificeerde onderzoeken in de systematische review was opgezet om de lokale voorwaarden voor een reconstructie te onderzoeken (Donos et al., 2023). Niettemin omvatten de 4 RCT’s van de netwerkmeta-analyse ≥3 mm angulaire peri-implantaire botdefecten, die significante verbeteringen lieten zien van klinische en röntgenologische parameters van baseline tot 12 maanden na de reconstructieve therapie. Diepere defecten resulteren vaker in röntgenologische defectvulling en 3- en 4-wandige defecten resulteren in een grotere afname van PD en BOP.

Risk of bias

Op basis van RoB-II varieerde het risico van bias in de relevante onderzoeken van laag tot hoog.

Effectgroottes en klinische relevantie

Niet van toepassing.

Consistentie

Ondanks dat de drie geïdentificeerde onderzoeken consistentie vertoonden over de invloed van defectmorfologie op het resultaat van de behandeling, was geen van deze onderzoeken opgezet om deze vraag te beantwoorden.

Balans van voor- en nadelen

Niet van toepassing.

Algehele zekerheid van het bewijs

Laag.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Niet van toepassing.

Haalbaarheid
Niet van toepassing.

Ethische overwegingen
Niet van toepassing.

Economische overwegingen
Niet van toepassing.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

Welke materialen worden bij voorkeur gebruikt bij reconstructieve ingrepen?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.9 – Evidence-based aanbeveling

Bij reconstructieve procedures kan botvervangend materiaal met of zonder barrièremembranen worden overwogen.
Ondersteunende literatuur (Donos et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Laag
Graad van aanbeveling: Graad O ↔
Sterkte van consensus: Consensus (19,0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Er zijn verschillende botsubstituten, barrières en bioactieve stoffen beschikbaar voor reconstructieve procedures.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

In vijf RCT’s en zes prospectieve patiëntenseries is de effectiviteit van reconstructieve peri-implantitis therapie onderzocht (Donos et al., 2023).

Risk of bias

Op basis van RoB-II hadden twee van de vijf geïncludeerde RCT’s een hoog risico op bias, bij twee studies was er enig risico en bij één studie was er een laag risico op bias. Op basis van ROBINS-I had één CCT een ernstig risico op bias, drie prospectieve cohortonderzoeken werden beschouwd als ernstig risico op bias en twee prospectieve cohortonderzoeken hadden een kritisch risico op bias (Donos et al., 2023).

Effectgroottes en klinische relevantie

Ongeacht de toegepaste biomaterialen leidde reconstructieve therapie tot een gemiddelde afname van de PD van 2,0 tot 4,5 mm en tot een gemiddelde afname van de BOP van 44,8% tot 86% na 12 maanden. Onderzoeken die pusafvloed rapporteerden, lieten een significante afname zien na 12 maanden en 5 jaar na de operatie. Op basis van één onderzoek (45 patiënten en 75 implantaten), opgenomen in de netwerkmeta-analyse (4 onderzoeken; 160 patiënten en 190 implantaten) (Donos et al., 2023) werd een verbeterde PD-reductie aangetoond wanneer een xenogeen in plaats van een autoloog transplantaat werd toegepast in combinatie met een collageenmembraan. De implantaatoverleving na 12 maanden varieerde van 92% tot 100%, maar wanneer de samengestelde uitkomsten voor het genezen van peri-implantitis in beschouwing werden genomen, was het bereik dat door de geïncludeerde onderzoeken werd gerapporteerd aanzienlijk groter (0% tot 91% na 12 maanden).

Consistentie

Alle reconstructieve procedures verbeterden de klinische en röntgenologische resultaten ten opzichte van de uitgangswaarde, ongeacht de gebruikte biomaterialen.

Balans van voor- en nadelen

Geen van de verschillende reconstructieve benaderingen werd in verband gebracht met vroege bijwerkingen of complicaties die verder gingen dan wat verwacht zou worden voor dit type chirurgische ingreep. Met name het gebruik van een combinatie van membraan en bottransplantaat werd in twee onderzoeken in verband gebracht met een verhoogd risico op flaploslating.

Algehele zekerheid van het bewijs

Laag.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Op basis van één onderzoek werd het gebruik van een transplantaat alleen geassocieerd met significant minder pijn na 2 weken in vergelijking met het gecombineerde gebruik van een transplantaat en collageenmembraan.

Haalbaarheid
Niet van toepassing.

Ethische overwegingen
Niet van toepassing.

Economische overwegingen
Er is geen onderzoek gedaan naar de gezondheidseconomische resultaten van dit onderwerp. Er moet echter worden opgemerkt dat reconstructieve chirurgie een extra financiële last voor de patiënt betekent.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

Welke genezingsmethode (submucosaal versus transmucosaal) verdient de voorkeur bij reconstructieve ingrepen?

+
Aanvullende vraag behandeld door de werkgroep

R8.10 – Aanbeveling op basis van consensus onder deskundigen

Het is niet bekend of een submucosale of transmucosale genezingsmethode de resultaten van reconstructieve procedures beïnvloedt.
Ondersteunende literatuur (Donos et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Zeer laag
Graad van aanbeveling: Graad O ↔
Sterkte van consensus: Sterke consensus (1,9% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Bij reconstructieve procedures zijn submucosale en transmucosale genezing gedocumenteerd.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

In de systematische review (Donos et al., 2023) was geen gerichte vraag geformuleerd om dit onderwerp te behandelen. In geen van de geïncludeerde onderzoeken werd het genezingsprotocol met en zonder onderdompeling met elkaar vergeleken.

Risk of bias

Niet van toepassing.

Effectgroottes en klinische relevantie

Niet van toepassing.

Consistentie

Niet van toepassing.

Balans van voor- en nadelen

Het belangrijkste voordeel van submucosale genezing is het bereiken van primaire wondsluiting en het bevorderen van een aseptische genezingsomgeving, wat cruciale factoren zijn voor het stabiliseren van het bloedstolsel, het verbeteren van de stabiliteit van het transplantaat en het maximaliseren van het regeneratiepotentieel van het angulaire botdefect. Aan de andere kant is er bij niet-submucosale genezing geen noodzaak voor het verwijderen van de prothetische voorziening, vermindert het de behandeltijd, de kosten en mogelijk de algehele complexiteit van de behandeling.

Algehele zekerheid van het bewijs

Zeer laag.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Opgemerkt moet worden dat een submucosaal genezingsprotocol kan leiden tot de noodzaak van tijdelijke tandvervanging.

Haalbaarheid
Niet van toepassing.

Ethische overwegingen
Niet van toepassing.

Economische overwegingen
Er is geen onderzoek gedaan naar de gezondheidseconomische resultaten van dit onderwerp. Opgemerkt moet worden dat bij niet-submucosale genezing de prothetische voorziening niet hoeft te worden verwijderd, waardoor de behandeltijd en mogelijk ook de kosten afnemen.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

Aanvullende methoden voor decontaminatie van implantaatoppervlakken

-
Toevoeging door KIMO-richtlijnontwikkelcommissie

Indien men kiest voor een implantoplastiek dient men bedacht de zijn op potentiële risico’s, door het achterblijven van titaniumdeeltjes in de zachte weefsels en/of een verhoogde kans op implantaatbreuk door verminderde sterkte.

Toevoeging door KIMO-richtlijnontwikkelcommissie

Elektrolytische reiniging

Bij elektrolytische reiniging van het implantaatoppervlak tijdens chirurgische behandeling van peri-implantitis wordt het implantaat negatief geladen m.b.v. speciale apparatuur en wordt het implantaat bedekt met een elektrolytoplossing. D.m.v. een elektrische stroom worden waterstofionen afgesplitst, die worden aangetrokken door het negatief geladen implantaat. Hierbij wordt waterstofgas gevormd, dat de biofilm van het implantaatoppervlak kan verwijderen.

Er is nog onvoldoende klinisch bewijs om hierover een aanbeveling te doen.

Verbeteren foto-/mechanische en fysische decontaminatieprocedures voor implantaatoppervlakken de resultaten van chirurgische behandeling?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.11 – Evidence-based aanbeveling (1, 2) en verklaring (3)

1.     Wees terughoudend met gebruik van airpolishing of Er:YAG-laser voor decontaminatie van het implantaatoppervlak tijdens de chirurgische behandeling van peri-implantitis.

2.     Titaniumborstels kunnen worden overwogen als alternatief/aanvulling voor standaard decontaminatie.

3.     Er is onvoldoende bewijs om een aanbeveling te doen met betrekking tot het gebruik van implantoplastiek.

Ondersteunende literatuur (Ramanauskaite et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Laag
Graad van aanbeveling: Graad B – ↓ (1); Graad O – ↔ (2); Verklaring (3)
Sterkte van consensus:

1.     Consensus (7,8% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

2.     Consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

3.     Consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Aangezien er veel bewijs is voor de bacteriële etiologie van peri-implantitis, is het verwijderen van de biofilm van besmette implantaatoppervlakken een cruciale stap in de behandeling om de ziekte te verhelpen (Berglundh et al., 2018; Lang et al., 2011; Schwarz et al., 2018).

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde studies

In totaal werden vijf RCT’s (4 twee-armige en 1 drie-armige; 183 patiënten/242 implantaten) met follow-upperioden variërend van 6 tot 24 maanden geïncludeerd (Ramanauskaite et al., 2023). Eén RCT onderzocht het alternatieve gebruik van airpolishing met erythritolpoeder in combinatie met niet-reconstructieve chirurgische peri-implantitis behandeling in vergelijking met standaard instrumentatie (Hentenaar et al., 2022). Een andere RCT, met drie armen, beoordeelde de werkzaamheid van titaniumborstels (interventie 1) en airpolishing met glycinepoeder (interventie 2) als alternatieve decontaminatiemaatregelen voor de decontaminatie van implantaatoppervlakken in vergelijking met standaard instrumentatie in combinatie met niet-reconstructieve chirurgische peri-implantitis behandeling (controle) (Toma et al., 2019). Twee RCT’s onderzochten de werkzaamheid van Er:YAG laser in vergelijking met ofwel standaard instrumentatie (Schwarz et al., 2012) of reiniging met piëzo-elektrische scaler en RVS scaler (Wang et al., 2021) tijdens reconstructieve behandeling en als aanvullende behandeling bij implantoplastiek. En één RCT evalueerde de toegevoegde waarde van een titanium borstel, bovenop ultrasone decontaminatie en waterstofperoxide bij regeneratieve chirurgie (de Tapia et al., 2019b).

Risk of bias

Op basis van RoB-II werden twee RCT’s beoordeeld met een algeheel laag risico op bias, twee RCT’s hadden een algeheel hoog risico op bias en één RCT had een onduidelijk risico op bias.

Effectgroottes en klinische relevantie

Bij twee RCT’s met een follow-up van 6 tot 12 maanden resulteerde het aanvullende/alternatieve gebruik van een airpolisher met glycine- of erythritolpoeders niet in verbeterde BOP-reducties vergeleken met de controle tijdens chirurgische behandeling van peri-implantitis (Hentenaar et al., 2022; Toma et al., 2019). Eén RCT gaf een significant hogere PD-reductie aan na het alternatieve gebruik van airpolishing met glycinepoeder en titaniumborstels in vergelijking met de standaard decontaminatie (Toma et al., 2019). Bij één RCT resulteerde het alternatieve gebruik van titaniumborstels na 6 maanden in een significant hogere BOP-reductie in vergelijking met airpolishing of het standaardinstrumentarium (d.w.z. curettes om harde afzettingen te verwijderen plus gaasjes gedrenkt in zoutoplossing/zoutspoeling) (Toma et al., 2019).

Tijdens reconstructieve behandeling resulteerde een titaniumborstel in significant grotere reductie van de diepste PD-waarden in vergelijking met de controlegroep (d.w.z. mechanische en chemische decontaminatie van het implantaatoppervlak) (de Tapia et al., 2019b). Een Er:YAG-laser resulteerde in significant hogere PD-reducties na 6 maanden in één RCT, maar was niet geassocieerd met verbeterde BOP-reducties ten opzichte van gebruikelijke controlemaatregelen (d.w.z. implantoplastiek en standaardinstrumentatie of reiniging met piëzo-elektrische scaler en roestvrijstalen scaler) zoals aangetoond in twee RCT’s (Schwarz et al., 2012; Wang et al., 2021).

Consistentie

Twee RCT’s rapporteerden geen voordeel van airpolishing met erythritol of glycinepoeder op de vermindering van BOP-waarden (Hentenaar et al., 2022; Toma et al., 2019). Een gunstig effect van het gebruik van een titaniumborstel werd gerapporteerd in twee RCT’s op BOP (Toma et al., 2019) en PD reducties (de Tapia et al., 2019b). Twee RCT’s rapporteerden consistent geen voordelen van Er:YAG-laser op veranderende BOP-waarden na 6 en 12 maanden in combinatie met reconstructieve behandeling en als aanvulling op implantoplastiek (Schwarz et al., 2012; Wang et al., 2021). Er werden inconsistenties gevonden tussen de onderzoeken met betrekking tot de PD-veranderingen na toepassing van Er:YAG-laser. Daarbij werd een significant hogere PD-reductie na het gebruik van Er:YAG-laser gerapporteerd na 6 maanden in één RCT (Wang et al., 2021), terwijl een andere RCT na 24 maanden geen voordelen van ER:YAG-laser aangaf in het verminderen van PD-waarden (Schwarz et al., 2012).

Balans van voor- en nadelen

Schadelijke effecten zijn niet expliciet gerapporteerd en onderzocht in twee RCT’s. Een lichte pigmentatie van de peri-implantaire weke delen werd waargenomen bij één van de 30 patiënten die werden behandeld met implantoplastiek. Eén RCT rapporteerde over bijwerkingen die werden waargenomen bij één van de 16 patiënten in verband met aanhoudende pusvorming en zwelling na airpolishing. Een andere RCT rapporteerde over blootstelling van het membraan tijdens de genezing, na reconstructieve behandeling van peri-implantitis, echter zonder het aantal implantaten/patiënten te vermelden waarbij deze complicatie optrad.

Algehele zekerheid van het bewijs

Het bewijs werd als laag beoordeeld vanwege een beperkt aantal onderzoeken en een aanzienlijke heterogeniteit.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Geen van de studies onderzocht PROMs.

Haalbaarheid
Bepaalde decontaminatieprotocollen kunnen als technisch veeleisend worden beschouwd.

Ethische overwegingen
Bepaalde decontaminatieprotocollen zijn niet onderzocht op veiligheid.

Economische overwegingen
Economische aspecten konden niet worden beoordeeld vanwege het gebrek aan rapportage.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

Verbeteren chemische decontaminatieprocedures voor implantaatoppervlakken de resultaten van chirurgische behandeling?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.12 – Evidence-based aanbeveling

Wees terughoudend met gebruik van chloorhexidine of fotodynamische therapie voor decontaminatie van het implantaatoppervlak tijdens de chirurgische behandeling van peri-implantitis.
Ondersteunende literatuur (Wilensky et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Zeer laag (vanwege onzekerheid van bewijs)
Graad van aanbeveling: Graad B – ↓
Sterkte van consensus: Consensus (1,7% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Aanvullende antimicrobiële chemische therapie is een aanpak die wordt gebruikt om de standaardmethoden voor decontaminatie van implantaatoppervlakken te verbeteren. Chloorhexidine (CHX) heeft antiseptische bacteriedodende eigenschappen. Fotodynamische therapie (PDT) werkt door lichtactivering van een fotosensibiliserende kleurstof om reactieve zuurstof te genereren die deze bacteriën vernietigen.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

Er was bewijs beschikbaar voor PDT uit 2 RCT’s (n=43) en voor CHX uit 2 RCTS (n=130) (Wilensky et al., 2023). Beide studies hadden een follow-up van ≥6 en tot 12 maanden. Alleen RCT’s die gemiddelde PD-veranderingen en BOP-veranderingen rapporteerden, werden geïncludeerd.

Risk of bias

Voor PDT was het risico op bias laag tot onduidelijk en voor CHX was het risico op bias onduidelijk tot hoog.

Effectgroottes en klinische relevantie

Er werden geen voordelen waargenomen met de aanvullende toepassing van CHX. Er werd geen verbetering waargenomen voor PDT op PD-reductie, en slechts kleine reducties in BOP (gemiddeld verschil – MD=7,4).

Consistentie

Voor PDT was de heterogeniteit laag en voor CHX was deze gemiddeld tot hoog.

Balans van voor- en nadelen

Eén onderzoek rapporteerde geen bijwerkingen, terwijl drie onderzoeken geen tot minder ernstige bijwerkingen rapporteerden. Eén onderzoek meldde gastro-intestinale problemen bij vijf patiënten die systemische antibiotica gebruikten. Eén onderzoek rapporteerde geen bijwerkingen en een ander onderzoek rapporteerde twee patiënten met een complicatie.

Algehele zekerheid van het bewijs

De GRADE-analyse toonde een zeer lage bewijskracht voor beide aanvullende behandelingen voor alle geteste parameters.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Geen van de onderzoeken rapporteerde PROMs en er is geen bewijs voor een superieure benadering, inclusief de standaardtherapie.

Haalbaarheid
Terwijl de CHX-oplossing betaalbaar en gemakkelijk verkrijgbaar is, leidt PDT tot extra kosten zonder enig vaststaand klinisch voordeel.

Ethische overwegingen
Het gebrek aan werkzaamheid in combinatie met mogelijke bijwerkingen, zoals overgevoeligheid, suggereren dat deze behandelingen niet gerechtvaardigd zijn.

Economische overwegingen
De extra kosten die gepaard gaan met aanvullende PDT-therapie zijn niet gerechtvaardigd.

Juridische overwegingen
PDT is een off-label gebruik tijdens chirurgie, zonder duidelijke voordelen.

Verbeteren aanvullende systemische antibiotica de klinische resultaten van chirurgische behandeling van peri-implantitis?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R8.13 – Evidence-based aanbeveling

Vanwege bezorgdheid over de gezondheid van patiënten en de invloed van systemisch antibioticagebruik op de volksgezondheid en inconsistent bewijs, wordt het gebruik ervan als aanvulling op chirurgische behandeling van peri-implantitis niet aanbevolen.
Ondersteunende literatuur (Teughels et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Laag
Graad van aanbeveling: Graad A – ↓↓
Sterkte van consensus: Consensus (0% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Peri-implantaire botafbraak bij peri-implantitis is meer geprononceerd dan parodontitis rond elementen vanwege anatomische verschillen, grotere omvang van de ontstekingslaesie en de mate waarin de laesie de botkam bereikt. Daarom zijn zorgverleners geneigd om systemische antibiotica te gebruiken aanvullend op de chirurgische behandeling van peri-implantitis.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

Twee RCT’s met 49 patiënten (25 interventie, 24 controle) en 39 patiënten (20 interventie, 19 controle) die gedurende een jaar werden gevolgd, lieten inconsistente resultaten zien voor wat betreft PD, BOP en veranderingen in botniveau: de ene beoordeelde de systemische toepassing van amoxicilline 750 mg 2dd gedurende 10 dagen en beginnend 3 dagen voor de operatie (Carcuac et al., 2016); de andere beoordeelde de systemische toepassing van azitromycine, 500 mg op de dag van de operatie en 250 mg 1dd gedurende 4 extra dagen (Hallstrom et al., 2017).

Risk of bias

Enig risico (Carcuac et al., 2016) en hoog risico op bias (Hallstrom et al., 2017), zoals geëvalueerd met RoB-II.

Effectgroottes en klinische relevantie

Genezing (gebaseerd op <5 mm PD’s, geen BOP en geen bijkomend botverlies >5 mm) was consistent tussen studies en in het voordeel van systemische antibiotica: 56% bij de interventiegroep vs. 29,2% bij de controlegroep (Carcuac et al., 2016) en 46,7% bij de interventiegroep vs. 25% bij de controlegroep (Hallstrom et al., 2017). Twee implantaten gingen verloren in de controlegroep van het eerste onderzoek (Carcuac et al., 2016).

Consistentie

Zie het vorige hoofdstuk.

Balans van voor- en nadelen

Het potentiële voordeel van het gebruik van systemische antibiotica moet worden afgewogen tegen de algemene risico’s, waaronder bijwerkingen (bijv. allergische reacties) en antibioticaresistentie.

Algehele zekerheid van het bewijs

Laag.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Vanwege bezorgdheid over de gezondheid van patiënten en de impact van het gebruik van systemische antibiotica op de volksgezondheid en inconsistent bewijs, wordt het gebruik ervan als aanvulling op chirurgische behandeling van peri-implantitis niet aanbevolen.

Haalbaarheid
Niet van toepassing.

Ethische overwegingen
Schadelijke effecten van de inname van systemische antibiotica moeten worden afgewogen tegen de potentiële voordelen.

Economische overwegingen
Niet van toepassing.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

Verbeteren aanvullende lokale antibiotica de klinische resultaten van chirurgische behandeling van peri-implantitis?

+
PICOS-vraag behandeld in een systematische review

R7.14 – Evidence-based verklaring

Er is onvoldoende bewijs om een aanbeveling te doen over het gebruik van lokale antibiotica als hulpmiddel bij de chirurgische behandeling van peri-implantitis.
Ondersteunende literatuur (Teughels et al., 2023; Wilensky et al., 2023)
Kwaliteit van bewijs: Zeer laag
Graad van aanbeveling: Verklaring
Sterkte van consensus: Unanieme consensus (2,1% van de groep onthield zich van stemming vanwege mogelijke belangenverstrengeling)

Achtergrond

Interventie

Peri-implantaire botafbraak bij peri-implantitis is meer geprononceerd dan parodontitis rond elementen vanwege anatomische verschillen, grotere omvang van de ontstekingslaesie en de mate waarin de laesie de botkam bereikt. Daarom zijn zorgverleners geneigd om antibiotica te gebruiken aanvullend op de chirurgische behandeling van peri-implantitis.

Beschikbaar bewijs

Aantal en opzet van geïncludeerde onderzoeken

Er werden twee RCT’s geïdentificeerd: één waarin lokale toepassing van minocycline op het moment van chirurgie werd onderzocht bij 50 patiënten (25 interventie, 25 controle), en herhaald na 1, 3 en 6 maanden, waarbij alle patiënten ook systemische amoxicilline kregen 3dd 500 mg, gedurende 3 dagen (Cha et al., 2019) en een andere waarin lokale toepassing van doxycycline werd beoordeeld bij 27 patiënten (14 interventie, 13 controle), in een bottransplantaat, op het moment van chirurgie (Emanuel et al., 2020).

Risico op bias

Hoog risico op bias voor beide RCT’s.

Effectgroottes en klinische relevantie

Niet van toepassing.

Consistentie

Niet van toepassing.

Balans van voor- en nadelen

Het potentiële voordeel van het gebruik van lokale antibiotica moet worden afgewogen tegen de algemene risico’s, waaronder bijwerkingen (bijv. allergische reacties) en antibioticaresistentie.

Algehele zekerheid van het bewijs

Zeer laag.

Van bewijs naar aanbeveling – aanvullende overwegingen

Aanvaardbaarheid
Niet van toepassing.

Haalbaarheid
De producten zijn mogelijk niet in alle Europese landen verkrijgbaar.

Ethische overwegingen
Schadelijke effecten van het gebruik van lokale antibiotica moeten worden afgewogen tegen de potentiële voordelen.

Economische overwegingen
Bijkomende kosten moeten overwogen worden.

Juridische overwegingen
Niet van toepassing.

BIJLAGEN

-

Hieronder vindt u een overzicht van alle bijlagen horende bij de KPR Preventie en behandeling van peri-implantaire ontstekingen (2026).